Η αρχή του τέλους για το δήθεν «επιτελικό» κράτος

Η πρόσφατη παρέμβαση των πέντε βουλευτών προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν είναι ένα ακόμη εσωκομματικό επεισόδιο. Είναι ένα πολιτικό καμπανάκι. Και για πρώτη φορά, ακούγεται από μέσα. Όπως προμηνύεται θα ακολουθήσουν και άλλα.

Επτά χρόνια τώρα, το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» παρουσιαζόταν ως εργαλείο αποτελεσματικότητας. Στην πράξη, όμως, ειδικά για την περιφέρεια και τα νησιά, λειτουργούσε ως ένας μηχανισμός υπερσυγκέντρωσης εξουσίας. Οι αποφάσεις λαμβάνονταν από μια κλειστή ομάδα, μακριά από την κοινωνία, και συχνά μακριά από τους ίδιους τους βουλευτές, που καλούνταν εκ των υστέρων να τις υπερασπιστούν.

Ποιος μπορεί να εξηγήσει γιατί το μεταφορικό ισοδύναμο καθυστερεί 3 και 4 χρόνια, οδηγώντας τις επιχειρήσεις σε ασφυξία; Ποιος μπορεί να απαντήσει γιατί η Κρήτη εντάσσεται, ενώ άλλα νησιά μένουν πίσω; Γιατί ο ΦΠΑ στη Ρόδο παραμένει στο 24%, όταν η νησιωτικότητα υποτίθεται ότι αποτελεί εθνική προτεραιότητα; Και γιατί, μετά από τόσες εξαγγελίες, το νοσοκομείο της Κω παραμένει ακόμη στα χαρτιά;

Δεν θέλω να πιστεύω ότι οι βουλευτές της Δωδεκανήσου δεν θέλουν να δώσουν λύσεις. Είναι ότι, όπως πλέον παραδέχονται αρκετοί βουλευτές της περιφέρειας, δεν είχαν τον ρόλο που όφειλαν και ήθελαν να έχουν. Το «επιτελικό κράτος» τους μετέτρεψε από διαμορφωτές πολιτικής σε διαχειριστές εικόνας. Από εκπροσώπους των πολιτών, σε μεταφορείς αποφάσεων τρίτων.

Ένα κλειστό κύκλωμα γύρω από το πρωθυπουργικό περιβάλλον, μαζί με κάποια δικηγορικά γραφεία ως κέντρα επιρροής, ανέλαβε στην πράξη το νομοθετικό έργο. Αποφάσιζαν για εμάς, χωρίς εμάς. Αυτό που μέχρι χθες κατήγγελλε η αντιπολίτευση, σήμερα αναγνωρίζεται –έστω και καθυστερημένα– από ένα κομμάτι της συμπολίτευσης.

Στην ουσία, ακόμη και οι ίδιοι ζητούν πολιτική αλλαγή.

Το ερώτημα όμως δεν είναι αν θα υπάρξει αλλαγή. Το ερώτημα είναι τι είδους αλλαγή θέλουμε.

Θέλουμε βουλευτές-«σταυροκουβαλητές», παρόντες σε εκδηλώσεις και απόντες από τις αποφάσεις; Ή θέλουμε εκπροσώπους που διαμορφώνουν πολιτικές, που παρεμβαίνουν ουσιαστικά και που δίνουν μάχες για τις τοπικές κοινωνίες;

Για 7 χρόνια, η συζήτηση στα νησιά ήταν εγκλωβισμένη σε ένα λάθος ερώτημα: «Γιατί δεν έχουμε υπουργό;».

Η σωστή ερώτηση όμως είναι άλλη:
Γιατί δεν άφησαν τους βουλευτές να εκπροσωπήσουν πραγματικά τα νησιά τους;

Η απάντηση βρίσκεται στο ίδιο το μοντέλο διακυβέρνησης.

Απέναντι σε αυτό, η χώρα χρειάζεται μια καθαρή πρόταση:
Αποκέντρωση στην πράξη. Ενίσχυση του ρόλου του βουλευτή. Συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στη λήψη αποφάσεων. Νέα πολιτική κουλτούρα, με διαφάνεια, λογοδοσία και ουσία.

Γιατί η δημοκρατία δεν λειτουργεί με κλειστές πόρτες.
Και η περιφέρεια δεν αντέχει άλλες αποφάσεις «από πάνω».

Αν αυτή η παρέμβαση είναι η αρχή, τότε ίσως βρισκόμαστε πράγματι μπροστά στο τέλος ενός μοντέλου που απέτυχε.

Και αυτό, δεν είναι απλώς μια εσωτερική κρίση.
Είναι μια ευκαιρία για επανεκκίνηση.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ