Θέλουμε διαχειριστή φτώχειας ή εγγυητή δημοκρατίας;

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελεί κάθε χρόνο το βήμα των κυβερνητικών εξαγγελιών. Επιδόματα, φοροελαφρύνσεις, μέτρα ανακούφισης∙ μια ατζέντα που κυριαρχεί στην επικαιρότητα για λίγες ημέρες και στη συνέχεια χάνεται μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας.

Μπορεί όμως η πολιτική να εξαντλείται σε αυτό;

Κάθε Δωδεκανήσιος πολιτικός θα έπρεπε να έχει τρία πράγματα ψηλά στην ατζέντα του:
– το ακτινοθεραπευτικό τμήμα για τη Δωδεκάνησο,

– το μεταφορικό ισοδύναμο,

– και τους μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ στα νησιά.

Δεν πρόκειται για παροχές, αλλά για αυτονόητες πολιτικές δικαιοσύνης και ισότητας για τους νησιώτες. Είναι ζητήματα υγείας, καθημερινότητας και οικονομικής επιβίωσης.

Όμως η μεγάλη εικόνα ξεπερνά τα επιμέρους. Σήμερα οι πολίτες δεν αισθάνονται ότι ζουν σε μια χώρα όπου οι θεσμοί λειτουργούν. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ότι η δικαιοσύνη θα είναι ακριβοδίκαιη και ανεξάρτητη. Δεν υπάρχει σιγουριά ότι η προσπάθεια μπορεί να ανταμειφθεί χωρίς γνωριμίες ή “σπρώξιμο”.

Δημιουργείται έτσι μια Ελλάδα δύο ταχυτήτων: από τη μια η Ελλάδα των λίγων που συσσωρεύουν πλούτο, και από την άλλη η Ελλάδα των πολλών που αγωνίζονται διαρκώς, για να σταθούν όρθιοι, συχνά με τη σκέψη να αναζητήσουν αλλού την προοπτική που εδώ δεν βρίσκουν.

Η πολιτική, αν περιοριστεί μόνο στη διαχείριση επιδομάτων, κινδυνεύει να καταντήσει μηχανισμός ανακύκλωσης της φτώχειας. Χρειάζεται μια νέα πολιτική κουλτούρα, που θα βάζει στο κέντρο τον πολίτη και θα δημιουργεί πραγματικό στέρεο έδαφος για να ονειρευτεί και να χτίσει τη ζωή του.

Η Ελλάδα αξίζει περισσότερα από λίγες εξαγγελίες κάθε Σεπτέμβρη. Χρειάζεται μια πολιτική που να παρέχει προοπτική, αξιοπρέπεια και σταθερότητα. Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα για όλους μας.

Το στοίχημα για όλους εμάς, ανεξαρτήτως κομμάτων, είναι να μην αναπαράγουμε την κουλτούρα που κατέστησε την Ελλάδα έναν φιλόξενο προορισμό για τους επισκέπτες ημερών και αφιλόξενο για τους Έλληνες.

Η αλλαγή αυτής της κουλτούρας είναι το πρώτο βήμα για μια πατρίδα που θα σέβεται και θα εμπνέει τους πολίτες της.

Η ΔΕΘ θα έπρεπε να είναι η αφετηρία αυτής της νέας πορείας. Όχι μόνο ένα βήμα εξαγγελιών, αλλά μια ευκαιρία να συζητήσουμε πώς η χώρα θα σπάσει τον φαύλο κύκλο της εξουσίας ως λάφυρο και της λογικής του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ”. Να συμφωνήσουμε ότι πολιτική σημαίνει θεσμούς που λειτουργούν, ίσες ευκαιρίες, διαφάνεια και εμπιστοσύνη.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ