Από τους εννέα βουλευτές Δωδεκανήσων και Κυκλάδων, οι οκτώ ανήκουν στη Νέα Δημοκρατία.

Και έχω μια απλή απορία:

Τους έχει δει ποτέ κανείς να συνεργάζονται, να συνυπογράφουν και να διεκδικούν ενωμένοι κάτι ουσιαστικό για τα νησιά μας;

Τους απευθύνω λοιπόν τα ερωτήματα:

Γιατί άραγε δεν συνεργάζεστε;

Γιατί δεν απαιτείτε όλοι μαζί τη μείωση του ΦΠΑ στη Ρόδο και στις Κυκλάδες;

Γιατί δεν καταθέτετε μια κοινή πρόταση για τη μείωση του κόστους των καυσίμων, που επιβαρύνει νοικοκυριά, εργαζομένους και επιχειρήσεις;

Γιατί δεν απαιτείτε να πληρώνεται στην ώρα του το Μεταφορικό Ισοδύναμο;

Και εδώ υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη πρόταση.

Ζητήστε να μπορούν οι νησιώτες και οι νησιωτικές επιχειρήσεις να συμψηφίζουν το Μεταφορικό Ισοδύναμο που τους οφείλει το κράτος με τις φορολογικές τους υποχρεώσεις.

Όταν μια επιχείρηση χρωστάει στο κράτος, πρέπει να πληρώσει στην ώρα της. Όταν όμως το κράτος χρωστάει στην ίδια επιχείρηση, εκείνη πρέπει να περιμένει.

Γιατί;

Τόσο μακριά από την πραγματικότητα της αγοράς βρίσκεστε; Ή μήπως δεν μπορείτε να αρθρώσετε ούτε μία κοινή διεκδίκηση προς την κυβέρνησή σας;

Και γιατί δεν συνεργάζεστε για την επέκταση του επιδόματος ανεργίας των εποχικά εργαζομένων και την πλήρη φορολογική του απαλλαγή;

Οι λύσεις είναι συγκεκριμένες:

* Μειωμένος ΦΠΑ στη Ρόδο και στις Κυκλάδες.

* Ειδικά μέτρα για τη μείωση του πρόσθετου κόστους των καυσίμων στα νησιά.

* Έγκαιρη καταβολή του Μεταφορικού Ισοδύναμου και νομοθετική δυνατότητα συμψηφισμού των εκκαθαρισμένων ποσών με φορολογικές οφειλές.

* Επέκταση του επιδόματος ανεργίας των εποχικά εργαζομένων και πλήρης φορολογική απαλλαγή του.

Δεν ανακαλύψαμε την Αμερική. Αυτά είναι προβλήματα που γνωρίζει κάθε νησιώτης, κάθε επαγγελματίας, κάθε εργαζόμενος.

Οκτώ κυβερνητικοί βουλευτές μπορούν να συνυπογράψουν, να καταθέσουν κοινές τροπολογίες και να απαιτήσουν συγκεκριμένες απαντήσεις από τους υπουργούς.

Αν θεωρούν ότι οι προτάσεις αυτές δεν μπορούν να εφαρμοστούν, ας εξηγήσουν δημόσια το γιατί.

Αν δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε για το κόστος της βενζίνης, για ποιο ζήτημα μπορούν τελικά να συνεργαστούν;

Η νησιωτικότητα δεν μπορεί να αποτελεί διαρκή οικονομική τιμωρία.

Οι νησιώτες δεν ζητάμε χάρη. Ζητάμε ισονομία.

Και η εκπροσώπηση ενός τόπου δεν μετριέται μόνο από τον αριθμό των βουλευτών του. Μετριέται και από το πόσα διεκδικούν από κοινού για τους ανθρώπους που εκπροσωπούν.

Καλά σας ήταν πιο!

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

The post 8 στους 9 βουλευτές ανήκουν στη Νέα Δημοκρατία‧ η βενζίνη παραμένει στα ύψη και το μεταφορικό ισοδύναμο απλήρωτο. Γιατί άραγε δεν συνεργάζονται; appeared first on Panagiotis P. Kounakis - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΚΟΥΝΑΚΗΣ.

Μας θεώρησε δεδομένους.

Φέτος, όμως, το πράγμα ξέφυγε.

Η Ρόδος παραμένει με 24% ΦΠΑ.

Το Μεταφορικό Ισοδύναμο δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε για τον νησιώτη.

Ο εποχικός εργαζόμενος, αφού δώσει όλο του το καλοκαίρι για να στηρίξει τον ελληνικό τουρισμό, βλέπει ακόμη και την οικονομική στήριξη της ανεργίας να μπαίνει στη φορολογική εξίσωση.

Και το Τέλος Ανθεκτικότητας, που εισπράττεται από εκατομμύρια διανυκτερεύσεις στη Ρόδο, δεν επιστρέφει απευθείας στο νησί για τις υποδομές που σηκώνουν το βάρος του τουρισμού.

Το παράδοξο πλέον είναι εξοργιστικό:

η Ρόδος παράγει περισσότερα, πληρώνει περισσότερα, αντέχει ακριβότερα — και στο τέλος παίρνει λιγότερα.

Δεν ζητάμε χάρη.

Ζητάμε ισονομία.

Κύριε Μητσοτάκη, απαντήστε στους Ροδίτες:

Γιατί 24% ΦΠΑ στη Ρόδο;

Πού πηγαίνουν τα χρήματα του Τέλους Ανθεκτικότητας που εισπράττονται εδώ;

Γιατί το Μεταφορικό Ισοδύναμο δεν λειτουργεί όπως πρέπει;

Γιατί ο εποχικός εργαζόμενος δεν έχει την προστασία που δικαιούται;

Η Ρόδος δεν ζητά προνόμια.

Ζητά πίσω ένα δίκαιο μερίδιο από αυτά που παράγει.

Και κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουν να θεωρούν τους Ροδίτες δεδομένους και προύχοντες.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

The post ΤΟ ΕΜΙΡΑΤΟ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ appeared first on Panagiotis P. Kounakis - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΚΟΥΝΑΚΗΣ.

Εργαζόμαστε για να φιλοξενήσουμε εκατομμύρια επισκεπτών,  για να δημιουργήσουμε αυθεντικές και ουσιαστικές εμπειρίες και, τελικά, να αποκτήσουμε τους καλύτερους πρεσβευτές της χώρας μας στο εξωτερικό. Αφού εκείνοι επιστρέφουν στον τόπο τους, μιλούν στους φίλους τους για εμάς και ο ελληνικός τουρισμός συνεχίζει να μεγαλώνει.

Μαζί του, βέβαια, μεγαλώνουν και τα κρατικά έσοδα: ΦΠΑ, τέλος ανθεκτικότητας, φόρος εισοδήματος.

Πόσα όμως επιστρέφουν στους τόπους που τα παράγουν;

Οι υποδομές των νησιών δοκιμάζονται στα όριά τους. Το τέλος ανθεκτικότητας εισπράττεται τοπικά, χωρίς να επιστρέφει με σαφή τρόπο στις ανάγκες του τόπου. Το Μεταφορικό Ισοδύναμο καθυστερεί ακόμη και χρόνια. Στη Ρόδο και τις Κυκλάδες ο ΦΠΑ παραμένει υψηλός, επιβαρύνοντας καύσιμα, προϊόντα και το συνολικό κόστος ζωής.

Υπάρχει και μια ακόμη μεγαλύτερη αδικία: Οι εποχικοί υπάλληλοι, που εργάζονται  για να αυξάνονται τα έσοδα του κράτους και για επτά μήνες δίνουν την ψυχή τους, αφιερώνοντας τον χρόνο και την ενέργειά τους, πολλές φορές χωρίς ουσιαστική ανάπαυση, ζητούν το αυτονόητο: να μην βρίσκονται αντιμέτωποι με μια νέα οικονομική επιβάρυνση. Να έχουν μια αξιοπρεπή πεντάμηνη στήριξη ανεργίας. Το επίδομά τους πρέπει να είναι πραγματικό και όχι εισόδημα που φορολογείται.

Το τουριστικό θαύμα που τροφοδοτεί την ελληνική οικονομία πρέπει επιτέλους να επιστρέφει αξία εκεί όπου παράγεται: στα νησιά και στους κατοίκους τους.

Μειωμένος ΦΠΑ στα νησιά. Μεταφορικό Ισοδύναμο που πληρώνεται έγκαιρα. Ουσιαστική προστασία των εποχικών εργαζομένων. Και κυρίως, ισχυρή νησιωτική εκπροσώπηση.

Εδώ πρέπει να βρίσκεται η διαφορά του ΠΑΣΟΚ: οι βουλευτές της περιφέρειας να μην είναι κομπάρσοι ούτε παπαγαλάκια κανενός κόμματος. Να συγκρούονται, όταν χρειάζεται. Να μεταφέρουν τη φωνή του τόπου τους στο Κοινοβούλιο με επιχειρήματα, ένταση και επιμονή.

Γιατί πολιτική χωρίς σημείο αναφοράς την κοινωνία δεν έχει μέλλον.

Νησιά: τόποι να ζεις, τόποι να φιλοξενείς.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

The post Το παράδοξο της νησιωτικής οικονομίας appeared first on Panagiotis P. Kounakis - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΚΟΥΝΑΚΗΣ.

Ήρθε η ώρα που πρέπει να αποφασίσουμε κάτι πολύ απλό:

Για ποιον γίνεται τελικά η πολιτική; Πρώτα για τους ανθρώπους ή για τους αριθμούς; Ποιος είναι η προτεραιότητα; Η κοινωνία ή οι δανειστές;

Ακούμε να δίνονται δισεκατομμύρια σε πρόωρες αποπληρωμές χρέους. Και προφανώς είναι σωστό μια χώρα να μειώνει το χρέος της.

Υπάρχει όμως μια ερώτηση που κάποιος πρέπει να κάνει:

Έπρεπε να δοθούν όλα τώρα;

Αν υπήρχε η δυνατότητα μιας τόσο μεγάλης πρόωρης αποπληρωμής, τι θα συνέβαινε αν ένα μέρος αυτών των χρημάτων έμενε στην πραγματική οικονομία και στην κοινωνία;

Τι κακό θα συνέβαινε αν ένας παππούς είχε λίγα περισσότερα χρήματα για να δώσει χαρτζιλίκι στο εγγόνι του;

Αυτά τα χρήματα πού θα πήγαιναν;

Προφανώς στο σούπερ μάρκετ, στο φαρμακείο, στον φούρνο, στο μικρό κατάστημα. Στην πραγματική οικονομία.

Τι θα συνέβαινε, αν οι μικρές ατομικές επιχειρήσεις δεν φορολογούνταν με τεκμαρτό εισόδημα, που πολλές φορές δεν έχουν πραγματικά αποκτήσει;

Τι θα συνέβαινε, αν το επίδομα ανεργίας του εποχικού εργαζόμενου, ήταν πραγματικά αφορολόγητο επίδομα;

Ο ξενοδοχοϋπάλληλος που δουλεύει όλο το καλοκαίρι και στηρίζει τον τουρισμό μας, πού θα ξόδευε αυτά τα χρήματα τον χειμώνα;

Στον τόπο του φυσικά.

Και τι θα συνέβαινε αν η Ρόδος, τα Δωδεκάνησα και οι Κυκλάδες είχαν πραγματικά μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ;

Γιατί να θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι το κράτος θα έχανε όλα αυτά τα έσοδα;

Αντίθετα, μήπως τελικά θα αυξανόταν η κατανάλωση;

Μήπως θα έμενε περισσότερο διαθέσιμο εισόδημα στις οικογένειες και στις επιχειρήσεις;

Επιπλέον υπάρχει και το Μεταφορικό Ισοδύναμο.

Δεν ζητάμε προνόμιο.

Ζητάμε ένας νησιώτης να μην τιμωρείται οικονομικά επειδή γεννήθηκε ή επέλεξε να ζήσει σε ένα νησί.

Γιατί λοιπόν δεν πληρώνεται στην ώρα του;

Και το Τέλος Ανθεκτικότητας;

Εκατομμύρια επισκέπτες πληρώνουν αυτό το τέλος στα νησιά μας.

Πόσα συγκεντρώνονται από κάθε τόπο;

Πού πηγαίνουν;

Και κυρίως, πόσα επιστρέφουν εκεί όπου δημιουργήθηκαν;

Γιατί ένας τόπος που φιλοξενεί εκατομμύρια επισκέπτες πρέπει να αγωνιά για το νερό, την αποχέτευση, τους δρόμους, την υγεία και τις βασικές του υποδομές;

Δεν γίνεται τα νησιά μας να είναι εξαιρετικοί τόποι για εκείνον που έρχεται για επτά ημέρες και δύσκολοι τόποι για εκείνον που ζει εκεί 365 ημέρες τον χρόνο.

Νησιά: τόποι πρώτα για να ζεις και μετά να φιλοξενείς.

Να μπορεί ο νέος να μείνει.

Να μπορεί ο εργαζόμενος να ζήσει αξιοπρεπώς.

Να υπάρχει γιατρός, όταν τον χρειαστείς.

Να μπορεί μια οικογένεια να βρει σπίτι.

Να μην κοστίζει η μετακίνηση από το ένα νησί στο άλλο περισσότερο κι από ένα ταξίδι στο εξωτερικό.

Να υπάρχουν υποδομές που αντέχουν: υποδομές υγείας, υποδομές ύδρευσης και αποχέτευσης, οδικό δίκτυο.

Και μετά να φιλοξενήσουμε όλο τον κόσμο. Ώστε να τον φιλοξενήσουμε καλά.

Γιατί ο τουρισμός δεν μπορεί να αναπτύσσεται εις βάρος της κοινωνίας που τον δημιουργεί.

Και εδώ φτάνουμε στο μεγαλύτερο ζήτημα.

Ποιος εκπροσωπεί πραγματικά τα νησιά;

Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη οι άνθρωποι που μας εκπροσωπούν να έχουν βαθιά νησιωτική κουλτούρα.

Να γνωρίζουν τι σημαίνει να ζεις σε νησί τόσο τον Αύγουστο όσο και τον Φεβρουάριο.

Να γνωρίζουν τι σημαίνει ακτοπλοϊκό εισιτήριο, αεροπορική σύνδεση, έλλειψη γιατρού, κόστος στέγασης, εποχική εργασία, μεταφορά προϊόντων και αυξημένο κόστος ζωής.

Και πάνω απ’ όλα να καταλαβαίνουν ότι αυτά τα ζητήματα δεν έχουν κόμμα και δεν έχουν χρώμα.

Ο μειωμένος ΦΠΑ δεν είναι πράσινος, μπλε ή κόκκινος.

Το Μεταφορικό Ισοδύναμο δεν είναι κομματικό.

Το Νοσοκομείο της Ρόδου δεν έχει κομματική ταυτότητα.

Το νερό, οι υποδομές, η στέγαση και η ακτοπλοϊκή σύνδεση δεν ρωτούν τι ψηφίζει ο νησιώτης.

Είναι ζητήματα ζωής.

Γι’ αυτό και ίσως πρέπει να αντιστρέψουμε επιτέλους τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την εκπροσώπηση:

Για πολλά χρόνια είχαμε εκπροσώπους των κομμάτων στα νησιά.

Στην πραγματικότητα αυτό που χρειαζόμαστε πλέον είναι εκπροσώπους των νησιών στα κόμματα, στη Βουλή, στα κέντρα των αποφάσεων.

Αν μια κυβερνητική απόφαση είναι καλή για τα νησιά, πρέπει να τη στηρίζουμε.

Αν είναι άδικη για τα νησιά, πρέπει να συγκρουόμαστε μαζί της.

Όποιος κι αν κυβερνά. Όποιο κι αν είναι το κόμμα μας.

Γιατί η νησιωτικότητα δεν μπορεί να είναι μια παράγραφος στα προεκλογικά προγράμματα.

Πρέπει να είναι τρόπος σκέψης.

Ως εδώ με τους εκπροσώπους των κομμάτων στα νησιά.

Τα νησιά χρειάζονται ανθρώπους που θα μεταφέρουν τη φωνή τους εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Ανθρώπους με γνώση του τόπου, ανεξαρτησία, φωνή και πάνω απ’ όλα βαθιά νησιωτική συνείδηση.

Γιατί, πριν από τα κόμματα, υπάρχουν οι κοινωνίες.

Πριν από τους αριθμούς, υπάρχουν οι άνθρωποι.

Και πριν γίνουν τα νησιά μας προορισμοί, είναι τα σπίτια μας.

Νησιά: τόποι πρώτα για να ζεις και μετά να φιλοξενείς.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

The post Εσύ γνωρίζεις πώς είναι να ζεις μόνιμα σε ένα νησί; Τα νησιά είναι τόποι πρώτα για να ζεις και μετά να φιλοξενείς appeared first on Panagiotis P. Kounakis - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΚΟΥΝΑΚΗΣ.

«Το θέμα της Υγείας στα Δωδεκάνησα παραμένει στην αιχμή της επικαιρότητας, με τις σοβαρές ελλείψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου και στα Κέντρα Υγείας των γύρω νησιών. Πώς σκοπεύει το ΠΑΣΟΚ να δώσει ουσιαστικά κίνητρα για να προσελκύσει και να κρατήσει γιατρούς στα νησιά μας;»

Είναι πρωτίστως θέμα προτεραιοτήτων. Και για εμάς η δημόσια Υγεία πρέπει να είναι πραγματική εθνική προτεραιότητα και όχι μια διακήρυξη.

Ο προϋπολογισμός του Υπουργείου Υγείας για το 2026 προβλέπεται στα 8,2 δισ. ευρώ, αυξημένος σε σχέση με το 2025. Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι τι υπηρεσίες λαμβάνει τελικά ο πολίτης. Η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο στις δαπάνες Υγείας ανά κάτοικο και έχει τεράστιο πρόβλημα, ιδιαίτερα στο νοσηλευτικό προσωπικό.

Και στα νησιά υπάρχει ένα επιπλέον πρόβλημα: δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις με τους ίδιους όρους έναν γιατρό ή έναν νοσηλευτή που υπηρετεί στην Αθήνα και έναν που καλείται να εγκατασταθεί στη Ρόδο, στην Κω, στη Λέρο, στην Κάλυμνο ή σε ένα μικρότερο νησί.

Χρειάζεται λοιπόν ένα πραγματικό πακέτο νησιωτικότητας για τους υγειονομικούς: γενναία οικονομικά κίνητρα, στεγαστική υποστήριξη, βαθμολογικά κίνητρα και ουσιαστική επιβράβευση της παραμονής τους στις νησιωτικές και παραμεθόριες περιοχές.

Παράλληλα, θεωρώ ότι πρέπει να επανεξετάσουμε συνολικά τη διοικητική οργάνωση. Μια Υγειονομική Περιφέρεια που καλύπτει τεράστιες και διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές δεν μπορεί πάντοτε να αντιλαμβάνεται τις ιδιαίτερες ανάγκες ενός νησιωτικού συμπλέγματος. Τα Δωδεκάνησα χρειάζονται ισχυρότερη διοικητική αυτονομία και σχεδιασμό προσαρμοσμένο στη νησιωτικότητα.

Και η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί να συνδράμει, ιδιαίτερα στο στεγαστικό.

Θέλω όμως να πω και κάτι που συχνά ξεχνάμε. Τα χρήματα που δίνεις σε έναν γιατρό, έναν νοσηλευτή ή έναν τραυματιοφορέα για να μπορέσει να ζήσει αξιοπρεπώς στη Ρόδο δεν εξαφανίζονται. Επιστρέφουν στην τοπική οικονομία: στο ενοίκιο, στο σούπερ μάρκετ, στις υπηρεσίες, στην κατανάλωση και τελικά μέσω ΦΠΑ και φορολογίας ξανά στο κράτος.

Η ζωή στη Ρόδο είναι πανάκριβη. Δεν μπορούμε να ζητάμε από έναν υγειονομικό να υπηρετήσει το δημόσιο σύστημα και ταυτόχρονα να αναρωτιέται αν μπορεί να πληρώσει το σπίτι του.

Νησιωτικότητα, Ακρίβεια & Μεταφορικό Ισοδύναμο

«Οι νησιώτες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα δυσβάσταχτο κύμα ακρίβειας, ενώ τα ακτοπλοϊκά και αεροπορικά εισιτήρια παραμένουν στα ύψη. Ποια είναι η θέση σας για την επαναφορά των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ και την αναβάθμιση των συγκοινωνιών;»

Είμαι άνθρωπος της αγοράς. Εργάζομαι εδώ, πληρώνω μισθούς, προμηθευτές, μεταφορικά, ενέργεια και φόρους. Επομένως την ακρίβεια και το πρόσθετο κόστος της νησιωτικότητας δεν τα γνωρίζω από μια έκθεση. Τα ζω καθημερινά.

Η θέση μου για τους μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ είναι απολύτως ξεκάθαρη: πρέπει να επανέλθουν στα νησιά μας και προσωπικά θα δώσω αυτή τη μάχη μέχρι τέλους.

Και πιστεύω ότι εδώ χρειάζεται κάτι μεγαλύτερο από τα κόμματα: μια Νησιωτική Συμμαχία των βουλευτών του Αιγαίου. Υπάρχουν ζητήματα στα οποία πρώτα είμαστε εκπρόσωποι των νησιωτών και μετά εκπρόσωποι των κομμάτων μας.

Γιατί το αυξημένο κόστος δεν σταματά στον ΦΠΑ. Υπάρχει στα καύσιμα, στα εισιτήρια, στις μεταφορές προϊόντων, στη φορολογία, στις ασφαλιστικές υποχρεώσεις, ακόμη και στην πρόσβαση των επιχειρήσεων στο τραπεζικό σύστημα.

Το Μεταφορικό Ισοδύναμο είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένα μέτρο που δημιουργήθηκε για να περιορίσει το μειονέκτημα της απόστασης χάνει την ουσία του όταν οι πληρωμές καθυστερούν υπερβολικά.

Μια επιχείρηση όμως δεν μπορεί να πει στην Εφορία «θα σας πληρώσω όταν πληρωθώ από το κράτος». Οι υποχρεώσεις της τρέχουν κανονικά.

Γι’ αυτό θεωρώ αυτονόητο ότι, όταν το ίδιο το Δημόσιο χρωστά σε μια επιχείρηση από το Μεταφορικό Ισοδύναμο, πρέπει να εξετάζεται η δυνατότητα συμψηφισμού με φορολογικές και άλλες υποχρεώσεις προς το Δημόσιο. Δεν μπορεί το κράτος να απαιτεί συνέπεια από τον πολίτη όταν το ίδιο δεν είναι συνεπές απέναντί του.

Τα Δωδεκάνησα χρειάζονται πολύ ισχυρότερη κοινοβουλευτική φωνή. Δεν αρκεί μια εκπροσώπηση που διαχειρίζεται την κομματική της πελατεία. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα συγκρούονται όταν αδικούνται τα νησιά μας.

Μικρομεσαία Επιχειρηματικότητα & Τοπική Αγορά

«Προέρχεστε από τον επιχειρηματικό κόσμο της Ρόδου. Ποιες παρεμβάσεις θεωρείτε απαραίτητες για να επιβιώσουν οι τοπικές επιχειρήσεις;»

Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα είναι ότι δημιουργήθηκε μια οικονομία δύο ταχυτήτων.

Οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις έχουν πρόσβαση σε χρηματοδότηση, τραπεζικό δανεισμό και επενδυτικά εργαλεία με πολύ καλύτερους όρους. Την ίδια ώρα, μια οικογενειακή επιχείρηση μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με επιτόκια που καθιστούν τον δανεισμό απαγορευτικό.

Και στα Δωδεκάνησα προσθέστε επιπλέον την απώλεια των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ, το αυξημένο μεταφορικό κόστος, την ενεργειακή κρίση, την ακρίβεια και τις καθυστερήσεις του Μεταφορικού Ισοδυνάμου.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον πολλές κατά τα άλλα υγιείς επιχειρήσεις βρέθηκαν με κόκκινα δάνεια.

Και μετά ήρθαν τα funds.

Δεν μπορεί ένα fund να αγοράζει μια απαίτηση σε ένα κλάσμα της ονομαστικής της αξίας και ο ίδιος ο δανειολήπτης να μην έχει μια πραγματική δυνατότητα ρύθμισης και δεύτερης ευκαιρίας.

Χρειαζόμαστε ισχυρότερο πλαίσιο προστασίας, πραγματική συμμετοχή των πιστωτών στον εξωδικαστικό μηχανισμό και δυνατότητα ρύθμισης με όρους που να λαμβάνουν υπόψη την πραγματική αξία με την οποία αποκτήθηκε μια απαίτηση.

Δεν ζητάμε να χαριστούν χρέη. Ζητάμε να μη χαθούν σπίτια και βιώσιμες οικογενειακές επιχειρήσεις όταν μπορεί να υπάρξει μια δίκαιη οικονομική λύση.

Οι οικογενειακές επιχειρήσεις είναι μέρος της ταυτότητας των νησιών μας. Αν τις αφήσουμε να εξαφανιστούν, σε λίγα χρόνια οι τοπικές αγορές θα αποτελούνται μόνο από μεγάλες αλυσίδες και funds.

Οι νησιώτες έχουν πληρώσει ακριβά τις οικονομικές επιλογές των τελευταίων χρόνων. Καιρός να πάρουν μια ανάσα. Καιρός να αισθανθούν ότι δεν είναι κομπάρσοι και παρίες της πολιτικής, αλλά πολίτες με πραγματική φωνή στο Κοινοβούλιο.

Δημοσκοπήσεις & Πολιτικό Κλίμα

«Σας προβληματίζουν τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων και ποιες πιστεύετε ότι πρέπει να είναι οι κινήσεις του ΠΑΣΟΚ;»

Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν τάσεις και φυσικά πρέπει να τις διαβάζουμε σοβαρά. Δεν πρέπει όμως ούτε να πανηγυρίζουμε ούτε να καταρρέουμε με κάθε μέτρηση.

Είναι προφανές ότι υπάρχει μεγάλη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Η Νέα Δημοκρατία έχει σημαντικές απώλειες σε σχέση με τις τελευταίες εθνικές εκλογές, ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει κατακερματιστεί και εμφανίζονται ή συζητούνται νέα προσωποκεντρικά πολιτικά εγχειρήματα.

Το ΠΑΣΟΚ έχει μπροστά του μια μεγάλη ευκαιρία, αλλά αυτή η ευκαιρία δεν θα μας χαριστεί.

Χρειαζόμαστε ανανέωση, ισχυρά ψηφοδέλτια και ανθρώπους που έχουν πραγματική παρουσία στις κοινωνίες τους.

Πιστεύω μάλιστα ότι οι επόμενες εκλογές θα είναι σε μεγάλο βαθμό εκλογές προσώπων. Ο πολίτης θα αναζητήσει ανθρώπους που θεωρεί ικανούς, τίμιους, δυναμικούς και, κυρίως, ανθρώπους που πιστεύει ότι την επόμενη ημέρα θα έχουν φωνή στη Βουλή.

Κανένα κόμμα σήμερα δεν φαίνεται να διαθέτει τέτοια δυναμική ώστε η κομματική ταμπέλα από μόνη της να παρασύρει στη Βουλή υποψηφίους χωρίς κοινωνική απήχηση.

Εκεί θεωρώ ότι το ΠΑΣΟΚ έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: διαθέτει πλούτο στελεχών, νέα πρόσωπα, ανθρώπους της αγοράς, της Αυτοδιοίκησης, της επιστήμης και της κοινωνίας.

Αλλά πρέπει να βγούμε έξω.

Η πολιτική δεν εξαντλείται στα social media. Πρέπει να παραχθεί στο καφενείο, στο μοντέρνο καφέ, στο χωριό, στο κατάστημα, στο νοσοκομείο, στο πλοίο. Οπουδήποτε. Να αφουγκραστούμε τον κόσμο. Να σταθούμε δίπλα τόσο στον εργαζόμενο όσο και στον επιχειρηματία.

Η κυβέρνηση έχει χάσει σημαντικό μέρος της επαφής της με την κοινωνία. Από την άλλη, ο κ. Τσίπρας είχε επιλέξει για μεγάλο διάστημα να αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική.

Εμείς πρέπει να κάνουμε το ακριβώς αντίθετο: καθημερινή τριβή με την κοινωνία, συμμετοχή, πρόγραμμα που συνδιαμορφώνεται με τους πολίτες και υποψήφιοι που βάζουν ψυχή, ενέργεια και δουλειά.

Έτσι πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ανατρέψει τα σημερινά προγνωστικά.

Το Ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στα Δωδεκάνησα

«Πόσο έτοιμο είναι το ΠΑΣΟΚ να συγκροτήσει ένα αντιπροσωπευτικό και “μάχιμο” ψηφοδέλτιο;»

Προσωπικά θέλω ένα πολύ ισχυρό ψηφοδέλτιο. Χωρίς μικροεγωισμούς, αποκλεισμούς και πολιτικά παιχνίδια.

Θέλω καθαρούς συντρόφους που θα συναγωνίζονται μεταξύ τους, αλλά θα γνωρίζουν ότι την επόμενη ημέρα υπηρετούν έναν κοινό σκοπό: να αλλάξουμε πολιτικές που αφήνουν πίσω μεγάλο μέρος της κοινωνίας και να ξαναδώσουμε στον κόσμο ελπίδα και προοπτική.

Η πολιτική πρέπει κάποια στιγμή να ξαναδώσει στους ανθρώπους το δικαίωμα να ονειρεύονται, όπως συνέβη σε μεγάλες ιστορικές περιόδους της Δημοκρατικής Παράταξης.

Επειδή είμαι άνθρωπος της αγοράς, ξέρω κάτι πολύ απλό: ο νησιώτης θέλει επιτέλους να αισθανθεί ότι έχει τον άνθρωπό του στη Βουλή.

Όχι κάποιον που θα εμφανιστεί λίγο πριν τις εκλογές. Όχι κάποιον που θα προσπαθήσει να εξαγοράσει μια προσωπική υποχρέωση ή να μοιράσει ρουσφέτια.

Θέλει αυτόν που θα δώσει τις μεγάλες μάχες.

Για το Νοσοκομείο.

Για τα Κέντρα Υγείας των μικρών νησιών.

Για τον ΦΠΑ.

Για το Μεταφορικό Ισοδύναμο.

Για τα πανάκριβα ακτοπλοϊκά.

Για τη βενζίνη.

Για τον εργαζόμενο που δεν μπορεί να βρει σπίτι.

Θέλει τον απαραίτητο νησιώτη βουλευτή: αυτόν που μπορεί να συνεννοηθεί με άλλους νησιώτες βουλευτές, ακόμη και διαφορετικών κομμάτων, και όταν χρειαστεί να βάλει το συμφέρον του τόπου πάνω από το κομματικό συμφέρον.

Στο ψηφοδέλτιό μας πρέπει να υπάρχουν και γεωγραφικές και κοινωνικές επιλογές. Ρόδος, Κως, Κάλυμνος και μικρότερα νησιά. Πρέπει να αισθανθούν όλοι ότι συμμετέχουν, ότι εκπροσωπούνται.

Υπάρχει ενδιαφέρον από ανθρώπους που μπορούν να φέρουν νέο κόσμο κοντά μας.

Και ο προσωπικός μου στόχος είναι φιλόδοξος και ξεκάθαρος: θέλω το ΠΑΣΟΚ πρώτο στα Δωδεκάνησα.

Όχι για να δοξαστούμε εμείς. Αλλά γιατί μια μεγάλη πολιτική δύναμη στα Δωδεκάνησα μπορεί να καταφέρει να αλλάξει πολλά πράγματα για τα νησιά μας.

Προσωπικοί Στόχοι & Όραμα

«Ποιος είναι ο προσωπικός πολιτικός σας στόχος για την επόμενη μέρα; Τι θέλετε να προσφέρετε προσωπικά στους Δωδεκανήσιους;»

Ο κόσμος μού έδωσε τη δυνατότητα —και τον ευχαριστώ πραγματικά— να υπηρετήσω δύο θητείες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Προσπαθούσα πάντοτε να κάνω αυτό που πίστευα ότι είναι σωστό για τον τόπο μου. Σίγουρα κοιμάμαι ήσυχος και με τη συνείδησή μου καθαρή.

Στην πολιτική είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται να λες τη γνώμη σου, να την τεκμηριώνεις και να έχεις το θάρρος να την υπερασπιστείς.

Προσωπικά έχω ένα μεγάλο πλεονέκτημα: η επαγγελματική μου ζωή μού επιτρέπει να μην εξαρτώμαι οικονομικά από την πολιτική. Η ζωή μου δεν κρίνεται από την πολιτική μου εξέλιξη.

Για μένα η πολιτική είναι μεράκι. Και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται σε κάποιους, είναι προσφορά.

Έχει απογοητεύσεις. Έχει πίκρες. Έχει όμως και στιγμές που σε κάνουν να συνεχίζεις.

Όταν μια γιαγιά στον Έμπωνα σε πιάνει από το χέρι και σου λέει: «Παιδί μου, πιστεύω ότι θα κάνεις ό,τι μπορείς. Εγώ είμαι μαζί σου», εκεί αντιλαμβάνεσαι το βάρος που έχει η εμπιστοσύνη ενός ανθρώπου.

Γιατί η πολιτική δεν είναι λάφυρο. Είναι μεγάλη ευθύνη.

Και η εμπιστοσύνη είναι εύθραυστη. Δεν πρέπει ποτέ να την καταχράσαι.

Αν με ρωτάτε λοιπόν, τι θέλω να πετύχω, θα σας πω τρία πολύ συγκεκριμένα πράγματα.

Θέλω ο Δωδεκανήσιος ασθενής να μπορεί να βρίσκει όσο το δυνατόν περισσότερες υπηρεσίες Υγείας εδώ, στα νησιά του, χωρίς να αναγκάζεται να ταξιδεύει στην Αθήνα και να καταξοδεύεται.

Θέλω οι οικογενειακές επιχειρήσεις των νησιών μας να έχουν την ευκαιρία να επιβιώσουν, να αναπτυχθούν και μια μέρα να περάσουν στα παιδιά τους.

Και θέλω ο εργαζόμενος στον τουρισμό, ο άνθρωπος που ουσιαστικά κρατά όρθια τη βαριά βιομηχανία της περιοχής μας, να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς από τη δουλειά του.

Αν έπρεπε να τα συμπυκνώσω όλα σε μία μόνο φράση, αυτή θα ήταν:

Θέλω νησιά στα οποία να θέλεις να ζεις — όχι νησιά που θέλεις απλώς να επισκεφθείς.

Αυτό για μένα είναι η πραγματική έννοια της νησιωτικότητας.

Σας ευχαριστώ θερμά για το βήμα και τη φιλοξενία.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού

ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής

The post Συνέντευξη στο rodoslivenews24h και στον δημοσιογράφο Μανώλη Παπάζογλου appeared first on Panagiotis P. Kounakis - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΚΟΥΝΑΚΗΣ.

Το 2014 το ασθενοφόρο έφυγε από τον Έμπωνα. Χάρη στους αγώνες λίγων ανθρώπων επέστρεψε ένα παλαιό ασθενοφόρο για μία μόνο βάρδια. Στη συνέχεια η βάση μεταφέρθηκε στη Σορωνή. Σήμερα μεταφέρεται στο αεροδρόμιο.

Δώδεκα χρόνια μετά, η δυτική Ρόδος συνεχίζει να μετρά απώλειες.

Η δυτική πλευρά του νησιού δεν αποτελεί επίκεντρο μεγάλων επενδυτικών συμφερόντων. Είναι όμως ο τόπος αγροτών, κτηνοτρόφων, θερμοκηπιακών καλλιεργειών, μικρών επιχειρήσεων και ανθρώπων που κρατούν ζωντανή την ύπαιθρο. Δεν διαθέτει ισχυρή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Βρίθει όμως από πολλές ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.

Η ίδια λογική εφαρμόζεται και στην ανατολική πλευρά της Ρόδου. Εδώ και χρόνια οι κάτοικοι δίνουν αγώνα για την ουσιαστική ενίσχυση του Κέντρου Υγείας Γενναδίου. Διαφορετικές περιοχές, το ίδιο αποτέλεσμα: οι ανάγκες της περιφέρειας έρχονται πάντα σε δεύτερη μοίρα.

Ούτε νησιώτικη δικαιοσύνη υπάρχει, ούτε δικαιοσύνη για την ύπαιθρο. Έχουμε φτάσει να παρακαλάμε για τα αυτονόητα. Το ότι η Ρόδος στο σύνολό της δεν αντιμετωπίζεται ως προτεραιότητα είναι πλέον δεδομένο. Στα δύο άκρα του νησιού, όμως, αυτή η πραγματικότητα γίνεται ακόμα πιο σκληρή.

Η λύση δεν είναι να μετακινούμε ένα ασθενοφόρο από τη μία περιοχή στην άλλη. Αυτό δεν είναι σχεδιασμός. Είναι επιφανειακή κάλυψη της υποστελέχωσης.

Ζητούμε την πλήρη στελέχωση του ΕΚΑΒ στη Ρόδο με νέο προσωπικό, ώστε όλα τα ασθενοφόρα να λειτουργούν σε εικοσιτετράωρη βάση, χωρίς να αποδυναμώνεται καμία περιοχή του νησιού. Αν απαιτείται μόνιμη παρουσία ασθενοφόρου στο αεροδρόμιο, αυτή πρέπει να καλυφθεί με επιπλέον ασθενοφόρο και επιπλέον διασώστες, και όχι με μείωση των δυνάμεων από τη δυτική Ρόδο.

Η υγεία δεν μπορεί να λειτουργεί με μπαλώματα. Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να μπαίνει στη ζυγαριά του κόστους και ούτε να εξαρτάται από τον τόπο κατοικίας. Επιβάλλεται η δίκαιη και ίση μεταχείριση των κατοίκων απανταχού του νησιού. Η Ρόδος δεν χρειάζεται μετακινήσεις ασθενοφόρων. Χρειάζεται μετακίνηση προτεραιοτήτων.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

The post Από τον Έμπωνα στο Αεροδρόμιο: Δώδεκα χρόνια πρόχειρων λύσεων appeared first on Panagiotis P. Kounakis - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΚΟΥΝΑΚΗΣ.

Η δολοφονία της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα συγκλόνισε όλους μας. Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην ίδια και στους οικείους της.

Σε μια δημοκρατική κοινωνία δεν υπάρχει καμία απολύτως ανοχή στη βία. Όμως η καταδίκη, όσο αυτονόητη και αν είναι, δεν αρκεί. Η πολιτική οφείλει να αναζητά και τις αιτίες των φαινομένων, όχι μόνο να περιγράφει τα αποτελέσματά τους.

Η βία δεν γεννιέται από τη μία στιγμή στην άλλη. Αναπτύσσεται μέσα σε ένα περιβάλλον τοξικότητας, φανατισμού και απαξίωσης του πολιτικού αντιπάλου. Ξεκινά από τη δολοφονία χαρακτήρα, από τις προσωπικές επιθέσεις, από τις απειλές, από την υποκίνηση μίσους και από τη λογική του ότι όποιος διαφωνεί δεν είναι αντίπαλος αλλά εχθρός.

Αυτό το κλίμα απομακρύνει τους αξιόλογους και υπεύθυνους ανθρώπους από τα κοινά. Όχι επειδή  φοβούνται να χάσουν μια εκλογή. Αλλά επειδή φοβούνται το προσωπικό κόστος της συμμετοχής τους στην πολιτική. Και όταν οι αξιοπρεπείς πολίτες αποσύρονται, η δημοκρατία γίνεται φτωχότερη.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι έχει έρθει η ώρα να μιλήσουμε περισσότερο για την πρόληψη και λιγότερο για τη διαχείριση των συνεπειών. Η χώρα χρειάζεται θεσμούς που ανανεώνουν το πολιτικό σύστημα, προστατεύουν όσους συμμετέχουν στα κοινά και επιβάλλουν κανόνες πολιτικού πολιτισμού.

Καταθέτω τρεις συγκεκριμένες προτάσεις που θα συμβάλλουν στην εύρυθμη λειτουργία της πολιτικής:

Πρώτον, να θεσπιστεί όριο δύο συνεχόμενων θητειών για τα κορυφαία δημόσια αξιώματα: προέδρους φορέων, δημάρχους, περιφερειάρχες και πρωθυπουργό. Έτσι θα αμβλυνθεί το δημοκρατικό έλλειμμα και η πολιτική θα γίνει πάλι κτήμα όλων και όχι προσωπική ιδιοκτησία των λίγων.

Δεύτερον, όλοι όσοι συμμετέχουν στη δημόσια ζωή και στον δημόσιο διάλογο πρέπει να προστατεύονται ουσιαστικά και νομικά από οργανωμένες εκστρατείες συκοφάντησης, από κακόβουλα προσωπικά σχόλια και από δημόσια παρότρυνση βίας, όπου και αν παρατηρείται η εκδήλωσή τους.

Τρίτον, το ίδιο το Κοινοβούλιο οφείλει να δώσει πρώτο το παράδειγμα. Το Προεδρείο της Βουλής πρέπει να εφαρμόζει αυστηρότερα τον Κανονισμό και να επιβάλλει πραγματικές κυρώσεις όταν ο δημόσιος λόγος εκτρέπεται σε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις ή παρότρυνση μίσους. Η στέρηση μέρους της βουλευτικής αποζημίωσης ή άλλες ουσιαστικές πειθαρχικές κυρώσεις μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά.

Η ευθύνη, όμως, δεν ανήκει μόνο στην Πολιτεία. Ανήκει σε όλους μας. Στα πολιτικά κόμματα, στους βουλευτές, στην αυτοδιοίκηση, στα μέσα ενημέρωσης, στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και σε κάθε πολίτη. Ο δημόσιος διάλογος δεν μπορεί να στηρίζεται στην τοξικότητα και στον διχασμό. Πρέπει να στηρίζεται στον σεβασμό, στα επιχειρήματα και στη δημοκρατική συνύπαρξη.

Η καλύτερη άμυνα απέναντι στη βία δεν είναι μόνο η αυστηρή τιμωρία της.

Είναι η πρόληψή της.

Με ισχυρούς θεσμούς. Με ανανέωση στην εξουσία. Με κανόνες που προστατεύουν όσους συμμετέχουν στα κοινά. Και με μια πολιτική που επιστρέφει στην ουσία της: να λύνει προβλήματα, να ενώνει τους ανθρώπους και να υπηρετεί τη δημοκρατία.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

The post Η δημοκρατία δεν χρειάζεται μόνο καταδίκη της βίας. Χρειάζεται θεσμούς που την προλαμβάνουν. appeared first on Panagiotis P. Kounakis - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΚΟΥΝΑΚΗΣ.

Φέτος την έκλεισε.

Όχι γιατί δεν ήθελε να δουλέψει.

Όχι γιατί δεν είχε όραμα.

Όχι γιατί δεν προσπάθησε.

Αλλά γιατί δεν άντεξε άλλο.

Σήμερα εργάζεται ως υπάλληλος σε έναν μεγάλο επιχειρηματικό όμιλο.

Και κάπου εδώ γεννιέται ένα κρίσιμο ερώτημα:

Αυτή είναι η ανάπτυξη που θέλουμε;

Μια Ελλάδα όπου οι μικροί εξαφανίζονται και οι μεγάλοι γίνονται συνεχώς μεγαλύτεροι;

Η μικρομεσαία και οικογενειακή επιχείρηση ήταν ανέκαθεν η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Δημιούργησε θέσεις εργασίας, κράτησε ζωντανές τις τοπικές κοινωνίες, στήριξε την κοινωνική συνοχή και έδωσε σε χιλιάδες ανθρώπους τη δυνατότητα να προοδεύσουν και να διαπρέψουν μέσα από τη δουλειά τους.

Σήμερα όμως βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή πίεση αντιμετωπίζοντας μια ασφυκτική πραγματικότητα:

• Υψηλό ενεργειακό κόστος.
• Αυξημένο εργασιακό κόστος.
• Υψηλά επιτόκια δανεισμού.
• Περιορισμένη πρόσβαση στη χρηματοδότηση.
• Ανταγωνισμός από μεγάλους ομίλους με ασύγκριτα μεγαλύτερες δυνατότητες.
• Πίεση από τράπεζες και funds που αντιμετωπίζουν τις επιχειρήσεις ως αριθμούς και όχι ως ανθρώπους.

Την ίδια στιγμή, μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι αποκτούν πρόσβαση σε κεφάλαια και χρηματοδοτικά εργαλεία με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους, ενώ ο μικρός επιχειρηματίας – ακόμη κι όταν είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του – καλείται να δανειστεί με πολλαπλάσιο κόστος ή απορρίπτεται εξ αρχής επειδή δεν πληροί δεκάδες προϋποθέσεις.

Μπορεί άραγε να υπάρξει πραγματικά ελεύθερος ανταγωνισμός, όταν η εκκίνηση δεν γίνεται επί ίσοις όροις, αφού οι κανόνες του παιχνιδιού δεν είναι ίδιοι για όλους;

Τα τελευταία χρόνια οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δοκιμάστηκαν από διαφορετικές κυβερνητικές επιλογές, που, με διαφορετικό τρόπο η κάθε μια, τους οδήγησε σε πλήγμα:

Η κυβέρνηση Τσίπρα επέβαλε capital controls, υπερφορολόγηση και ένα ασφαλιστικό σύστημα που επιβάρυνε σημαντικά τους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις τους.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μπορεί να έφερε μεγαλύτερη δημοσιονομική σταθερότητα, άφησε όμως άλυτα τα μεγαλύτερα προβλήματα της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Το ενεργειακό κόστος εκτοξεύθηκε, η πρόσβαση στη χρηματοδότηση παραμένει προνόμιο των λίγων, οι τράπεζες και τα funds απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ και η αγορά συγκεντρώνεται ολοένα και περισσότερο σε λίγους ισχυρούς παίκτες.

Έτσι, πολλοί μικρομεσαίοι επιχειρηματίες αισθάνονται ότι το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος με τον οποίο θα χαθεί η επιχείρησή τους.

Αργά ή γρήγορα.

Αυτό όμως δεν είναι σχέδιο ανάπτυξης.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη μόνο από μεγάλες επιχειρήσεις.

Έχει ανάγκη από χιλιάδες νέες και υγιείς οικογενειακές επιχειρήσεις.

Έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα τολμήσουν να δημιουργήσουν, να επενδύσουν και να προσφέρουν στην παραγωγή.

Έχει ανάγκη από νέους που θα κυνηγήσουν τα όνειρά τους, αντί να εγκαταλείπουν την επιχειρηματική τους προσπάθεια, επειδή το σύστημα λειτουργεί εις βάρος τους καθιστώντας τους αποκλειστικά υπαλλήλους.

Υπάρχει άλλος δρόμος.

Ένας δρόμος που δίνει πραγματική δεύτερη ευκαιρία στην παραγωγή, στηρίζει όσους δημιουργούν πλούτο και θέσεις εργασίας και αποκαθιστά την ισορροπία στην αγορά.

Γι’ αυτό χρειάζονται συγκεκριμένες πολιτικές:

• 120 δόσεις για όλες τις οφειλές προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.

• Υποχρεωτική συμμετοχή τραπεζών και funds στον εξωδικαστικό μηχανισμό, ώστε να μην απορρίπτονται αυθαίρετα βιώσιμες προτάσεις.

• Δικαίωμα του δανειολήπτη να εξαγοράζει το δάνειό του με αντίστοιχους όρους με αυτούς που το αποκτούν τα funds.

• Υποχρεωτική προσπάθεια βιώσιμης ρύθμισης πριν από κάθε πλειστηριασμό.

• Ουσιαστική προστασία των εγγυητών, ώστε να μη χάνουν την περιουσία τους άνθρωποι που απλώς στάθηκαν δίπλα σε έναν συγγενή ή συνεργάτη.

• Πραγματική πρόσβαση των μικρομεσαίων στη χρηματοδότηση με λογικά επιτόκια και σύγχρονα χρηματοδοτικά εργαλεία.

Η ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο από τους ισολογισμούς των μεγάλων επιχειρήσεων.

Μετριέται από το αν ο μικρός επιχειρηματίας μπορεί να κρατήσει ανοιχτό το μαγαζί του.

Μετριέται από το αν ένας νέος άνθρωπος μπορεί να ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση.

Μετριέται από το αν οι οικογενειακές επιχειρήσεις έχουν μέλλον.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει μια χώρα λίγων, οικονομικά ισχυρών και εκατομμυρίων υπαλλήλων.

Χρειάζεται μια οικονομία που να δίνει ευκαιρίες σε όλους.

Γιατί χωρίς ισχυρή μικρομεσαία επιχειρηματικότητα δεν υπάρχει πραγματική ανάπτυξη.

Υπάρχει μόνο συγκέντρωση της οικονομικής ισχύος στους λίγους.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ

The post Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει μια χώρα μόνο υπαλλήλων appeared first on Panagiotis P. Kounakis - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΚΟΥΝΑΚΗΣ.

Καθυστερεί τους διαγωνισμούς, δεν συμπεριλαμβάνει τις τοπικές κοινωνίες, τους Δήμους και τις Περιφέρειες και επιβάλλει υπέρογκα τιμήματα. Και ποια είναι τα αποτελέσματα; Παραλίες άδειες από ομπρέλες, επαγγελματίες σε απόγνωση και τουρίστες αντιμέτωποι με τιμές που πολλές φορές ξεπερνούν κάθε λογική.

Όμως ο τουρισμός δεν είναι μόνο ξενοδοχεία και αριθμοί. Είναι άνθρωποι. Είναι οικογένειες που ζουν μια ζωή από την παραλία, εργαζόμενοι, μικροεπαγγελματίες και ολόκληρες τοπικές κοινωνίες.

Στη Ρόδο δεν θέλουμε απλώς τουρίστες. Θέλουμε επαναλαμβανόμενους επισκέπτες. Ανθρώπους που φεύγουν ευχαριστημένοι και γίνονται πρεσβευτές του νησιού μας. Μόνο έτσι προάγεται ο βιώσιμος τουρισμός. Με την ποιότητα, με την ουσιαστική εμπειρία και με το χτίσιμο της μακροχρόνιας σχέσης με τον επισκέπτη — όχι με τη λογική της αρπαχτής μιας σεζόν.

Δεν είναι δυνατόν η τιμή μιας ξαπλώστρας να ξεπερνά κατά πολύ την τιμή ενός δωματίου. Αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν υπηρεσίες πολυτελείας. Όμως η πολυτέλεια δεν μπορεί να μετατρέπεται σε αποκλεισμό για τον μέσο επισκέπτη, τον ντόπιο επιχειρηματία ή τον ίδιο τον νησιώτη.

Η πρόσβαση των Ροδιτών και συνολικά των νησιωτών στις παραλίες τους πρέπει να παραμείνει ελεύθερη και ουσιαστική. Οι παραλίες δεν είναι μόνο πηγή εσόδων. Είναι δημόσιος χώρος, κομμάτι της ταυτότητας και της καθημερινότητάς μας.

Όταν το κράτος καταστρώνει σχέδια από ένα γραφείο στην Αθήνα, μακριά από την πραγματική οικονομία, μακριά από τους Δήμους και τους ανθρώπους του τουρισμού, τότε δεν υπηρετεί την ανάπτυξη. Την υπονομεύει.

Η οριζόντια εκμετάλλευση των παραλιών από το κεντρικό κράτος, με υπέρογκα τιμήματα και χωρίς ουσιαστική συμμετοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης, στην πράξη παραδίδει τα κλειδιά μόνο σε μεγάλους ομίλους και αποκλείει σταδιακά την τοπική κοινωνία και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Οι Δήμοι πρέπει να έχουν ουσιαστικό ρόλο στη διαχείριση των παραλιών, τόσο ως προς την αξιοποίηση των εσόδων όσο και ως προς την ανάληψη των σχετικών υποχρεώσεων:

• καθαριότητα,
• ναυαγοσώστες,
• προσβασιμότητα για ΑμεΑ,
• υποδομές,
• προστασία του περιβάλλοντος,
• και συνολικά στη βιώσιμη λειτουργία των ακτών.

Το τέλος ανθεκτικότητας πρέπει να μένει στον τόπο που το παράγει. Οι τοπικές κοινωνίες σηκώνουν το βάρος του τουρισμού και πρέπει να έχουν τους αντίστοιχους πόρους για να διατηρούν τον τόπο λειτουργικό και ανθρώπινο, τόσο για τους κατοίκους τους και όσο και για τους επισκέπτες τους.

Ο τουρισμός είναι ένα εύθραυστο «οικονομικό» προϊόν, ένας υπερευαίσθητος συντελεστής παραγωγής. Δεν μπορείς να τον αντιμετωπίζεις σαν φορολογικό cash cow χωρίς ψυχή. Δεν σφάζεις το πρόβατο που σε ταΐζει.

Η συζήτηση για ένα λογικό πλαίσιο χρεώσεων στις οργανωμένες παραλίες, ακόμη και για πλαφόν σε ακραίες περιπτώσεις, είναι κάτι που οφείλουμε να ανοίξουμε σοβαρά ως χώρα.

Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο μοντέλο τουρισμού:
με ισορροπία, βιωσιμότητα και κοινωνική δικαιοσύνη.

Έναν τουρισμό που να υπηρετεί τον τόπο, τους ανθρώπους του και τις επόμενες γενιές — όχι μόνο τους αριθμούς.

Ως άνθρωπος του τουρισμού και ως Αναπληρωτής Γραμματέας Τουρισμού του ΠΑΣΟΚ, θεωρώ ότι ήρθε η ώρα να αλλάξουμε στρατηγική. Με περισσότερη συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών, με ουσιαστική αποκέντρωση και με σεβασμό σε αυτό που πραγματικά κρατά ζωντανά τα νησιά μας: τους ανθρώπους τους.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

 Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ

The post Τουρισμός στα νησιά, παραλίες και επιτελικό κράτος appeared first on Panagiotis P. Kounakis - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΚΟΥΝΑΚΗΣ.

Επτά χρόνια τώρα, το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» παρουσιαζόταν ως εργαλείο αποτελεσματικότητας. Στην πράξη, όμως, ειδικά για την περιφέρεια και τα νησιά, λειτουργούσε ως ένας μηχανισμός υπερσυγκέντρωσης εξουσίας. Οι αποφάσεις λαμβάνονταν από μια κλειστή ομάδα, μακριά από την κοινωνία, και συχνά μακριά από τους ίδιους τους βουλευτές, που καλούνταν εκ των υστέρων να τις υπερασπιστούν.

Ποιος μπορεί να εξηγήσει γιατί το μεταφορικό ισοδύναμο καθυστερεί 3 και 4 χρόνια, οδηγώντας τις επιχειρήσεις σε ασφυξία; Ποιος μπορεί να απαντήσει γιατί η Κρήτη εντάσσεται, ενώ άλλα νησιά μένουν πίσω; Γιατί ο ΦΠΑ στη Ρόδο παραμένει στο 24%, όταν η νησιωτικότητα υποτίθεται ότι αποτελεί εθνική προτεραιότητα; Και γιατί, μετά από τόσες εξαγγελίες, το νοσοκομείο της Κω παραμένει ακόμη στα χαρτιά;

Δεν θέλω να πιστεύω ότι οι βουλευτές της Δωδεκανήσου δεν θέλουν να δώσουν λύσεις. Είναι ότι, όπως πλέον παραδέχονται αρκετοί βουλευτές της περιφέρειας, δεν είχαν τον ρόλο που όφειλαν και ήθελαν να έχουν. Το «επιτελικό κράτος» τους μετέτρεψε από διαμορφωτές πολιτικής σε διαχειριστές εικόνας. Από εκπροσώπους των πολιτών, σε μεταφορείς αποφάσεων τρίτων.

Ένα κλειστό κύκλωμα γύρω από το πρωθυπουργικό περιβάλλον, μαζί με κάποια δικηγορικά γραφεία ως κέντρα επιρροής, ανέλαβε στην πράξη το νομοθετικό έργο. Αποφάσιζαν για εμάς, χωρίς εμάς. Αυτό που μέχρι χθες κατήγγελλε η αντιπολίτευση, σήμερα αναγνωρίζεται –έστω και καθυστερημένα– από ένα κομμάτι της συμπολίτευσης.

Στην ουσία, ακόμη και οι ίδιοι ζητούν πολιτική αλλαγή.

Το ερώτημα όμως δεν είναι αν θα υπάρξει αλλαγή. Το ερώτημα είναι τι είδους αλλαγή θέλουμε.

Θέλουμε βουλευτές-«σταυροκουβαλητές», παρόντες σε εκδηλώσεις και απόντες από τις αποφάσεις; Ή θέλουμε εκπροσώπους που διαμορφώνουν πολιτικές, που παρεμβαίνουν ουσιαστικά και που δίνουν μάχες για τις τοπικές κοινωνίες;

Για 7 χρόνια, η συζήτηση στα νησιά ήταν εγκλωβισμένη σε ένα λάθος ερώτημα: «Γιατί δεν έχουμε υπουργό;».

Η σωστή ερώτηση όμως είναι άλλη:
Γιατί δεν άφησαν τους βουλευτές να εκπροσωπήσουν πραγματικά τα νησιά τους;

Η απάντηση βρίσκεται στο ίδιο το μοντέλο διακυβέρνησης.

Απέναντι σε αυτό, η χώρα χρειάζεται μια καθαρή πρόταση:
Αποκέντρωση στην πράξη. Ενίσχυση του ρόλου του βουλευτή. Συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στη λήψη αποφάσεων. Νέα πολιτική κουλτούρα, με διαφάνεια, λογοδοσία και ουσία.

Γιατί η δημοκρατία δεν λειτουργεί με κλειστές πόρτες.
Και η περιφέρεια δεν αντέχει άλλες αποφάσεις «από πάνω».

Αν αυτή η παρέμβαση είναι η αρχή, τότε ίσως βρισκόμαστε πράγματι μπροστά στο τέλος ενός μοντέλου που απέτυχε.

Και αυτό, δεν είναι απλώς μια εσωτερική κρίση.
Είναι μια ευκαιρία για επανεκκίνηση.

Παναγιώτης Π. Κουνάκης

Αν. Γραμματέας Τουρισμού ΠΑΣΟΚ

The post Η αρχή του τέλους για το δήθεν «επιτελικό» κράτος appeared first on Panagiotis P. Kounakis - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΚΟΥΝΑΚΗΣ.